حضرت آیتالله خامنهای رهبر انقلاب اسلامی در پیامی درگذشت شاعر قرآن و عترت مرحوم آقای حبیبالله چایچیان را تسلیت گفتند.
متن پیام حضرت امام خامنهای به این شرح است:
بسم الله الرحمن الرحیم
درگذشت شاعر قرآن و عترت جناب آقای حبیبالله چایچیان (حسان) را به جامعهی ادبی کشور و شعرای ولایی و آئینی و بهخصوص به خانواده و بازماندگان گرامی ایشان تسلیت عرض میکنم و حشر با اولیاء الهی را از خداوند برای ایشان مسئلت مینمایم و شعر خوشلفظ و ازدلبرآمده این شاعر عزیز در شمار یادگارهای ارزنده شعر دینی و آئینی روزگار ما است و در خاطرهها و زبانها خواهد ماند انشاءالله، خداوند درجات وی را عالی فرماید.
سید علی خامنهایصندوق حمایت از کودکان سازمان ملل (یونیسف) روز جمعه در تازه ترین گزارش خود از وضعیت کودکان یمن اعلام کرد که در سال 2016 حدود 23 هزار نوزاد در این کشور کشته شدند.
به گزارش مشرق، یونیسف افزوده است: در سال 2016 چهار هزار و 272 مادر و 23 هزار نوزاد به دلایلی که می شد از آن پیشگیری کرد، کشته شدند.
یونیسف اضافه کرده است: این نهاد بین المللی راهبرد جدیدی را برای حمایت از مادران و نوزدان یمنی اتخاذ کرده است.
بر اساس این راهبرد جدید، واحدهای بهداشتی و درمانی برای حمایت و مراقبت از
نوزادان بیمار در نظر گرفته خواهد شد تا این کودکان بتوانند به صورت طبیعی
رشد کنند.
پیش از این، صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد در بیانیه ای اعلام
کرده بود: بیش از 400 هزار کودک یمنی به خاطر سوء تغذیه شدید با خطر مرگ
مواجه هستند.
در همین حال دیوید بیسلی' مدیر اجرایی برنامه جهانی غذا وابسته به سازمان
ملل متحد ائتلاف عربی به سرکردگی سعودی را مسئول فاجعه بزرگ و تشدید درگیری
ها در یمن و نابسامانی اوضاع انسانی در این کشور عنوان کرده بود.
عربستان همراه با چند کشور دیگر از روز ششم فروردین سال 94 اقدام به تجاوز
نظامی به یمن و محاصره زمینی، دریایی و هوایی این کشور با هدف بازگرداندن
عبدربه منصور هادی رئیس جمهوری مستعفی یمن به قدرت کرد.
این تجاوز نظامی که هیچ دستاوری برای ریاض و متحدانش نداشته و تنها سبب ویرانی کشور فقیر یمن و کشتار و آوارگی یمنی ها شده است.
همه پیامهای «زانو زدن یک سردار در مقابل یک مادر شهید»
امیر سرتیپ فرزاد اسماعیلی، فرمانده قرارگاه پدافند هوایی خاتمالأنبیا، چندی قبل طی مراسم یادواره شهدا در یکی از شهرستانهای دور افتاده کشور، در مقابل مادر یک شهید زانو بر زمین زد و چادر این مادر را بوسید.
اما در وَرای تصاویری که از این لحظه منتشر شده، معانی بلندی نهفته است...
*به جرأت میتوان گفت که حافظه افکار عمومی ایرانیان، هیچگاه در طول تاریخ چند هزار ساله این کشور شاهد خشوع و تضرّع پادشاهان و حکّام و امرای خود در مقابل هیچ قشری از مردم نبوده است.
فیالواقع نه در تاریخ بیهقی، نه در تواریخ منتشره از سوی مستشرقین غربی و نه حتی در تاریخ حکومتهای شیعه ایران از قبیل صفویه و زندیه هم چنین چیزی لااقل به عنوان یک رویه، خوانده و دیده نشده است که امیری در اوج برخورداری از شوکت و مقام اما مردم را در معنای واقعی کلمه برتر و بالاتر از خود بداند و در مقابل آنها خضوع و خشوع رفتاری داشته باشد.
افکار عمومی ایران حتی در نزدیکترین تاریخ نزدیک به خود یعنی در حکومت پهلویها نیز نه تنها سراغی از احترام واقعی به مردم ندارد بلکه تصاویر حافظهاش پر است خاکساری امیران و ژنرالها در مقابل شخص شاه مخلوع و در ادامه، خضوع شاه در مقابل رئیسجمهور آمریکا!
در واقع، تعریف مصطلحی که تا قبل از روی کار آمدن نظام جمهوری اسلامی ایران از سرداری و امیری و صاحبقرانی در ذهن عمومی ایرانیان بود، داعیه «أنا ربّکم الاعلی» داشتن در مقابل مردم و خاکساری در مقابل قدرتهای برتر بود و لاغیر.
رفتار و اعتقادی که در پیامد آن، فرزندان نامشروعی مثل شقاوت، مال مردم خوری، بیهویّتی، زبونی در مقابل دشمن و بیغیرتی نیز متولد میشدند و ذهن مردم ایران پر است از رفتارهای اینچنینی در میان امیران و حکّام رژیم پهلوی.
جالب است که خوانش تاریخی نشان میدهد حتی اگر سردار یا امیری هم در آن ازمنه و ماقبل آن رفتاری مردممدارانه از خود بروز میداد؛ این مقوله بعنوان یک اتفاق و حرکت در خلاف جهت جریان آب شناخته میشد زیرا همه میدانستند که رفتار یک حاکم یا یک امیر صرفاً منبعث از جایگاه بالاتر او نسبت به مردم و زبونی دیگران در مقابل اوست.
با این وجود اما از ۴۰ سال قبل و با روی کار آمدن نظام جمهوری اسلامی ایران، این رفتار تاریخی غلط و نگرش پیرامون آن به یکباره تغییر کرد...
حافظه عمومی ایرانیان، اینک حکومتی را نظاره میکند که رهبر بلندآوازه آن با تواضع هرچه تمامتر از نوجوانی شهید نام میبرد و او را رهبر خود مینامد.
این حافظه حالا عالیترین مقام سیاسی و اجرایی کشور یعنی رهبر معظم انقلاب را تماشا میکند که با عبایی گلی و عمامهای خاکگرفته در میان آوارهای زلزله کرمانشاه راه میرود و آداب و ترتیبی را برای در میان مردم بودن، نمیجوید.
مردم هماکنون مدیران و مسئولانی را میبینند که حتی در تندترین مواضع سیاسی نیز اما خدمت به مردم را افتخار خود اعلام میکنند، نمیتوانند نسبت به آلام مردم بیتفاوتی کنند و حتی با اینکه ممکن است کسانی از آنها در ذیل مدیران ارشد کشور نیز در مکنون خود اعتقادی به احترام به مردم نداشته باشند اما جرأت ابراز این اعتقاد غلط را ندارند.
و اکنون در مقابل چشم تمام مردم ایران، ژنرالهایی با کلاه لبهدار و نشانهای نظامی و درجههای خوشهدار و محافظان بسیار، اما در مقابل مادر سالخورده یک شهید زانوی ادب به زمین میگذارند و اثبات کردهاند که بخاطر اسلام و مردم، نه از تواضع و خاکساری که حتی از کنار گذاشتن جان هم اِبایی ندارند و امیری و پست و مقام برای آن نردبانی است برای رسیدن به خدا...