الهی! در جلال رحمانی، در کمال سبحانی، نه محتاج زمانی، و نه آرزومند
مکانی؛ نه کس به تو ماند، و نه تو به کس مانی، پیداست که در میان جانی، بل
جان زنده به چیزی است که تو آنی.
عالی بود این دکلمه،اول بگم مرسی و بعد خواهشمندم این لینک ها رو ببنیید و نظر بدید،در فکر نوشتنه یک رمان هستم اما نیاز به نظرات دیگران مثبت و منفی،انتقاد،پیشنهاد نکات آموزشی یا...ممنون